Dieren horen één recht te krijgen: niet mishandeld of misbruikt worden!

Overeenkomsten vee-industrie, holocaust?

Zijn er overeenkomsten tussen de intensieve veehouderij en de holocaust?

De afgelopen jaren werd soms de vergelijking tussen de holocaust en de intensieve veehouderij gemaakt. Is dit terecht? Deze vraag houdt mij bezig sinds mijn bezoek aan het vernietigingskamp Auschwitz in Polen. Steeds heb ik getwijfeld om erover te schrijven vanwege de kwetsbare lading die het onderwerp met zich meedraagt. Hierover wil ik een boek schrijven. Het boek waarin beschreven wordt, hoe onrecht, leed, de pijn, het verdriet en de dood door vergassing van 6 miljoen Europese Joden in de Tweede Wereldoorlog, plaatsvond door hang naar macht. Een boek dat de vergelijkbare gruwelijke behandeling van landbouwdieren in Europa weergeeft, waarbij macht en winstbejag een even grote rol spelen.

De holocaust, we staan er jaarlijks nog bij stil.
De vergelijking met de vee-industrie, gaat om het toebrengen van pijn, angst, onderdrukking, uitbuiting, uithongering en slachting. De vervolging, mishandeling en het doden van Joodse mensen in WO2 wordt keihard veroordeeld. Het opjagen, mishandelen en doden van landbouwdieren geaccepteerd als een maatschappelijke norm.

De holocaust heeft de wereld geschokt. Het woord is de heilige graal van vernietiging geworden. Maar juist dáárom zou het kunnen worden aangewend om andere oorlogen, bezettingen, massaslachtingen en mishandelingen mee te duiden. Het woord zal de lading van de Jodenvervolging toch voor altijd blijven dekken. Tijdens de oorlog in voormalig Joegoslavië, zagen we beelden van krijgsgevangenen. Het beeld van broodmagere mannen achter hekken in schaarse kleding werd direct geassocieerd met de holocaust. Dit ook zo benoemen deed men nauwelijks in het openbaar, maar de angst sloeg om het hart: gebeurt het weer?

Overeenkomsten tussen de intensieve veehouderij en de holocaust?

Een titel die veel stof zal doen opwaaien. Hoe kun je een van de meest vreselijke vervolging en vernietiging van mensen vergelijken met het lot van de dieren in de vee-industrie. Hoe kun je nabestaanden dit aandoen. Hoe durf je zo’n vergelijking te maken terwijl je alle documentaires gezien, en tientallen boeken gelezen hebt over de holocaust? Dat zijn vragen die ik bij mezelf naar boven voel komen. Vragen die anderen gaan stellen omdat ze tegen deze veronderstelling zijn. Ik hoop dat men vraagt naar wat er achter deze filosofie zit. Als je alle emoties achterwege laat, als je nuchter kijkt naar de feiten, is er dan geen vergelijking? Is het niet zo dat de dieren in de vee-industrie in korte tijd gedegradeerd zijn tot producten zoals de Joden tot untermenschen?

En hoe zit het met de beruchte uitspraak van veel Duitse inwoners tijdens de oorlog:

“Ich habe das nicht gewusst?” Is het niet zo dat de meeste mensen zeggen dat ze ‘niet weten’ wat er voor vreselijke dingen gebeuren in de intensieve veehouderij?

Mijn generatie is grootgebracht met de verhalen over de holocaust. Mijn vader heette Elias en werd in 1940 vanuit zijn kledingwinkel afgevoerd naar Amersfoort.

Hij vertelde hij me over de jaren dat hij in het verzet zat en paspoorten vervalste voor de Joden. Hij zag hoe kinderen gillend van hun ouders werden weggerukt en de ouders de veewagens ingeslagen werden met stokken. Zijn beste vriend Jopie, werd in Auschwitz vergast.

De tijd is daar. De vraag moet gesteld worden: zijn er overeenkomsten tussen de wreedheden tijdens de holocaust en de gruwelijkheden in de vee-industrie?

 

Proloog Handboek Dierenwelzijn

Bestel bij bol.com via deze banner en 10% van de opbrengst gaat naar stichting Stem voor Dieren!